Zorgwekkende ontwikkeling zedenzaken in Suriname

Geplaatst: 23/10/2011 in Artikel
Tags:, , , , , , , , ,

Zorgwekkende ontwikkeling zedenzaken in Suriname

Usha Marhé, 23 oktober 2011

In zedenzaken is er een zorgwekkende ontwikkeling in Suriname te constateren, met name in hoe het justitiële apparaat met deze zedenzaken omgaat. Seks van volwassen mannen met tienermeisjes van 13 jaar wordt als het ware gedoogd onder de noemer ‘liefdesrelaties’ en de daders komen er mede daardoor met lichte straffen vanaf. De politie wekt met een recent persbericht over het seksueel misbruik van een tienermeisje de indruk dat het aan het meisje zelf ligt dat ze door vijf mannen is verkracht. Hoe veilig ben je als vrouw of als slachtoffer van seksueel misbruik nog in Suriname? Een kleine greep uit de krantenartikelen die deze ontwikkeling laat zien.

#Zaak 1, 2011
Uit het krantenartikel in dagblad De Ware Tijd (DWT) van 19 oktober 2011 wordt niet duidelijk wie aangifte heeft gedaan in deze zaak. De mannelijke verdachte H.L. is 21 jaar. Het slachtoffer is een kind van 13 jaar. De verdachte zou volgens zijn advocaat ‘uit liefde’ met dit dertienjarig meisje seks hebben gehad. Deze vrouwelijke advocaat, Irene Lalji, zegt volgens het krantenbericht: ‘De wet verbiedt deze seksrelatie, maar feit is: hormonen laten zich niet binden aan de wet. Hormonen en liefde hebben ertoe geleid dat dit meisje naar de woning van de jongeman is gegaan.’

Lalji zegt hiermee impliciet drie dingen:

  1. het dertienjarige meisje is zelf naar de woning van de volwassen man gegaan en heeft dus zelf gezocht dat ze seksueel werd misbruikt,
  2. er is geen sprake van seksueel misbruik, want hij heeft het uit liefde gedaan,
  3. een volwassen man/persoon hoeft zich niet aan de wet te storen als zijn hormonen hem bronstig maken, hij mag alle wettelijke verantwoordelijkheid en beschaving van zich afschuiven.

Lalji voert verder aan dat de 21-jarige verdachte daadwerkelijk van plan was met het dertienjarige meisje te trouwen. Zij zouden een relatie van een aantal maanden achter de rug hebben. Hier zou elk weldenkend mens die de wet in acht neemt al denken ‘pedofiel’ of ‘kindermisbruiker’. Maar zowel de advocaat als de rechter gaan op de ‘blame the victim’ toer, want het meisje zou gelogen hebben over haar leeftijd en aan ‘haar vriendje’ hebben gezegd dat ze 15  jaar oud is. Maar: 15 jaar is ook nog steeds minderjarig!

De strafeis van het Openbaar Ministerie is twee jaar. Rechter Albert Ramnewash oordeelt echter dat het dertienjarig meisje ‘niet vrijuit gaat’. Daarom krijgt H.L. maar één jaar straf. Motivering: de twee hadden een relatie en het meisje gaf toe tweemaal de school verzuimd te hebben om op bezoek bij H.L. te gaan. Zij ‘gaf ook toe’ de seks zelf in de hand gewerkt te hebben. Rechter Ramnewash gaf bij zijn strafmotivering aan dat het niet realistisch is dat een meisje tot tweemaal toe moedwillig bij een jongeman thuis aanklopt, met de bedoeling seks te hebben, en dat de man haar wegstuurt.

Hoe kan een rechter dat zeggen? Is hij het eens met de advocaat dat een volwassen man zich niet aan de wet hoeft te storen als zijn hormonen hem bronstig maken, mag zo’n man in Suriname alle wettelijke verantwoordelijkheid en beschaving van zich afschuiven? Bij de motivering en het vonnis gaan heel wat alarmbellen rinkelen: beseft de rechter wel dat hij het over een dertienjarig KIND heeft met het bijbehorende besef van een kind?

Een van de kenmerken van seksueel misbruik is dat de volwassen dader psychologisch overwicht heeft over het slachtoffer en dat hij het slachtoffer ‘verleidt’, in het Engels ‘grooming’: je bewerkt het kind dat je wilt misbruiken net zo lang tot het kind je vertrouwt en je haar in je netten kunt verstrikken. Maar zowel de advocaat als de rechter redeneren dat het dertienjarige KIND niet vrijuit gaat en ook nog berekenend te werk is gegaan, en geven daarmee aan dat zij net zo verantwoordelijk is als de 21-jarige volwassen dader. Een verdachte die niet als dader wordt geportretteerd, maar als een verliefde man.

Er is iets goed mis in de redenering in deze zaak: de advocaat en de rechter laten met hun redenering zien dat ze heel weinig weten over de dynamiek van seksueel misbruik. Bovendien is het heel kwalijk dat een rechter een KIND van 13  jaar niet beschermt, maar haar zelfs aanwijst als gedeeltelijk verantwoordelijk en de dader een lichte straf geeft.

# Zaak 2, 2009
Al in 2009 is deze verontrustende trend in de behandeling van zedenzaken zichtbaar. De verdachte S.P. is een volwassen man van 24 jaar, het slachtoffer is een meisje van 13 jaar. Volgens een krantenartikel in DWT (26 februari 2009) hadden de man en het kind een liefdesrelatie die uitliep op seksueel contact. In deze zaak hebben de ouders van het meisje aangifte gedaan, nadat ze erachter kwamen dat er een relatie tussen hun dochter en de man bestond. Rechter Anand Charan vonniste conform de eis van het OM: twaalf maanden waarvan zeven voorwaardelijk. Helaas staat er in het artikel verder niks over de zaak. Maar een overeenkomst is er met de vorige wel: er wordt gesproken van een liefdesrelatie tussen een 24-jarige volwassen man en een minderjarig kind van 13 jaar. De strafmaat is zelfs lichter als in de vorige: één jaar waarvan 7 maanden voorwaardelijk, met andere woorden: 5 maanden straf.

# Zaak 3, 2009
In hetzelfde artikel in DWT van 26 februari 2009  wordt verslag gedaan van nog een zaak van dezelfde strekking: de verdachte J.L. is 22 jaar en het slachtoffer is een minderjarig kind van 13 jaar. Hoewel deze kwestie een ‘zedenzaak’ wordt genoemd in het krantenartikel, wordt in het artikel zelf niet goed duidelijk of de verdachte is voorgebracht om te worden gevonnist wegens seksueel misbruik van een minderjarige of om vast stellen of hij de vader is van de baby die uit dit misbruik is geboren. Want dat ontkent de verdachte, met als argument dat het minderjarige kind van 13 jaar geen maagd meer was toen hij seks met haar had, en hij dus niet de vader kon zijn. Rechter Charan geeft de verdachte die op dat moment nog geen advocaat heeft, nog enkele weken bedenktijd om na te gaan of hij zijn verantwoordelijkheden zal opnemen, zo is de conclusie.


# Zaak 4, 2009

Over een andere zaak uit 2009 schreef ik een column, gepubliceerd op de website Waterkant, onder de titel: “Wordt Suriname een paradijs voor seksueel misbruikers?” Het was een zeer verontrustende zaak, waarbij zeven volwassen mannen, van vijfentwintig tot vijfenvijftig jaar, een minderjarig kind tussen haar elfde en vijftiende jaar herhaaldelijk seksueel hebben misbruikt. De daders: de biologische vader, de stiefvader, een ex-vriend, twee broers, een docent Economie van een middelbare school en een contractor van Suralco.

Niemand heeft het kind beschermd, dat wordt wel duidelijk uit zo’n gruwelijk bericht en de opsomming. En toch werd gesuggereerd dat het kind, het slachtoffer, zeer berekenend de mannen in ‘haar val’ zou hebben gelokt. Deze ‘blame the victim’ theorie is een gebruikelijke theorie van daders: daarmee draaien ze de zaken om, leggen ze de verantwoordelijkheid van het seksueel misbruik bij het kind en trachten zo aan hun verantwoordelijkheid en aan een wettelijke straf te ontsnappen. Ze zijn listig, want ze weten dat de maatschappij geneigd is liever de dader (de machtige) te geloven dan het slachtoffer (de machteloze). Dat bleek overigens ook uit een aantal reacties op de column. En dat is precies wat zo verontrustend is: als advocaten en rechters deze ‘blame the victim’ theorie overnemen, zoals uit voorgaande zaken blijkt, dan is het einde zoek in zedenzaken en kunnen slachtoffers van seksueel misbruik het schudden dat ze echte gerechtigheid zullen vinden via het justitiële apparaat.

#Zaak 5, 2011
In 2011 vinden we die ‘blame the victim’ theorie springlevend terug in een DWT krantenartikel van 14 oktober 2011. Het Korps Politie Suriname (KPS) vond het nodig om in een tweede persbericht te melden dat een zestienjarige tiener die op zondag 9 oktober is verkracht, niet werd ontvoerd maar vrijwillig is meegegaan met de verdachten. In een eerste persbericht van 12 oktober heeft de politie het over een ontvoering. Waarom wordt dit in het tweede persbericht veranderd in: ‘Het is tot nu toe niet gebleken dat ze tegen haar wil is meegenomen.’ Wat wil de politie daarmee suggereren? De politie wekt de indruk te willen zeggen dat het slachtoffer er zelf om heeft gevraagd om te worden verkracht. Dus omdat je in een auto plaats neemt, geef je toestemming om te worden verkracht? Het lijkt heel veel op de oude, achterhaalde redenering die men vroeger hanteerde: ‘Omdat de dame een kort rokje aanhad, heeft ze er zelf om gevraagd dat ze werd verkracht’.

De feiten in deze kwestie, volgens het oorspronkelijke bericht op 12 oktober: het zestienjarige meisje komt uit Apoera, dus uit het verre binnenland en woont in verband met het overlijden van haar moeder al enkele weken in de wijk Abrabroki bij een familielid. Op zondag 9 oktober ging ze op bezoek bij een tante in de omgeving van hotel Torarica. Bij terugkeer naar huis, omstreeks 6 uur ‘s middags, werd ze in de buurt van de Lothlaan gegrepen door vier mannen, in het voertuig waarin ze zaten gesleurd en tegen haar wil meegevoerd. Uit haar relaas bij de politie en aan anderen komt naar voren dat ze ‘onder een brug’ is gebracht en daar door drie van de mannen is verkracht. De vierde probeerde zijn drie metgezellen nog tegen te houden, maar is volgens het slachtoffer door de anderen in elkaar geslagen. Na de gangrape is ze door deze mannen naar de omgeving Leiding gebracht en daar afgeleverd aan twee andere mannen in een witgelakt busje. Die brachten haar op hun beurt naar een hotel en verkrachtten haar ook. Het meisje is omstreeks elf uur ‘s avonds door dit tweetal te Leiding gedumpt, waar ze in hulpeloze toestand door een koppel is gevonden, dat haar vervolgens naar de politiepost te Leiding 9A bracht. De volgende dag deed het meisje aangifte.

Op 14 oktober haast de politie zich dus te verklaren dat het slachtoffer vrijwillig meeging. In het persbericht staat dat ze een lift kreeg aangeboden en vrijwillig is meegegaan. Waarom zou de politie plotseling zo’n persbericht uitgeven? Het meisje heeft net haar moeder verloren, is op één avond door vijf mannen verkracht, zal hier de rest van haar leven last van hebben, en moet rondlopen met de verdachtmaking dat ze het zelf heeft gezocht? Iedereen die de Surinaamse maatschappij van binnenuit kent, ruikt al een verdacht luchtje. En dat luchtje zal hoogstwaarschijnlijk iets te maken hebben met de sociaaleconomische afkomst van de daders.

Als genoemde gevallen deze ontwikkeling weergeven, kun je je afvragen hoe het met de behandeling van overige zaken gaat. Tussen 2005 en 2010 zijn 1973 gevallen van kindermishandeling geregistreerd door de afdeling Jeugdzaken van het KPS. Van dit aantal valt 483 onder fysiek geweld, terwijl het in de overige 1490 om seksueel misbruik gaat. In 2008 registreerde deze afdeling Jeugdzaken een piek met 98 meldingen voor fysiek geweld en 323 gevallen van seksueel misbruik. Dat blijkt uit een krantenartikel van 13 mei 2011. Deze cijfers zijn het topje van de ijsberg: op een totale bevolking van ongeveer een half miljoen mensen geven ze een verontrustend beeld over wat er mogelijk niet boven water komt.

Volgens het VN Kinderrechtenverdrag is een kind ‘iedere persoon die de leeftijd van 18 jaar nog niet heeft bereikt’. Het Surinaams Burgerlijk Wetboek geeft aan voor minderjarigen: een ieder die de leeftijd van 21 jaar nog niet heeft bereikt, tenzij het kind eerder in het huwelijk is getreden. In Suriname moet voor zo’n vroeg huwelijk speciale toestemming worden aangevraagd, indien de leeftijd van 21 jaar nog niet is bereikt.

Wat is er met de rechtsgang in zedenzaken in Suriname aan de hand waardoor het misbruik van kinderen wordt gedoogd onder de noemer ‘liefdesrelatie’ en dat daders mede daardoor lichtere straffen krijgen opgelegd? Is het volgens rechters en advocaten normaal dat volwassen mannen een relatie aangaan met een kind dat misschien nog op de lagere school zit of er net van af is? Hoe goed geschoold is een justitieel apparaat dat de ‘blame the victim’ theorie in het voordeel van de daders hanteert? Is de vrouwenbeweging in Suriname zich bewust van deze ontwikkeling en hoe denken andere maatschappelijke instanties die zich met de rechten van kinderen bezighouden hierover?

Eén ding is zeker: Surinamers zeggen graag dat Suriname een veilig land is voor kinderen. Uit de feiten en cijfers blijkt dat dit niet zo is. Het wordt hoog tijd om die roze bril af te doen. Er is veel werk aan de winkel. #

©Usha Marhé, oktober 2011

NB: Oprah Winfrey heeft gesprekken gevoerd met daders: ‘Oprah’s Conversation with Child Molesters’. Zij vertellen zelf hoe ze te werk gaan.  De gesprekken zijn in het Engels, klik hier om naar de video’s te gaan. Het zou kunnen zijn dat je je eerst moet registreren om de video te kunnen zien.

Advertenties
reacties
  1. catjong schreef:

    Het afgelopen jaar heb ik vergeefs geprobeerd een Meldpunt Kindermisbruik op te zetten.
    ik heb hiertoe contact opgenomen met mevr. Lilian Ferrier, de bekendste kinderpsycholoog en coordinator van de presidentiele werkgroep Jeugdzaken. Zij verzekerde mij dat mijn actie niet nodig was omdat zij met de Nederlandse hoogleraar Toby Graafsma alles onder controle had.Ik liet mij dus met een kluitje in het riet wegsturen. Maar regelmatig bereiken mij verontrustende berichten. Wat doet deze werkgroep eigenlijk? Wat doet mevrouw Ferrier om kindermisbruik aan banden te leggen….? En waarom vindt zij een meldpunt niet nodig?

  2. jennifer schreef:

    de wetten kloppen voor geen meter hoe kan je zo nou een ordelijk land regeren als alles maar wordt getolereerd en met zoete broodjes wordt verpakt. omdat ze nog steeds vinden dat mannen het recht hebben om over een vrouw te heersen. je zou zo een vader hebben dan ben je je leven niet zeker. kan je nagaan wat er allemaal nog meer gebeurt en maar normaal wordt gevonden. ze moesten hun ogen uit hun hoofd schamen viezerikken die het zijn. je kind hoor je te krijgen omdat je een kind zelf hebt gemaakt., het is je eigen vlees en bloed. en dat bescherm je ten alle tijden. iedereen die met ze poten aan mijn kinderen komt komt erachter. ouders die zo zijn zijn geen ouders oom of broer. die moeten naar een opvoedings gesticht. en bij mekaar zetten gaan ze maar met elkaar in de clinch leert ze eindelijk eens wat het is om je rottig te voelen en je leven bedorven wordt.

  3. jennifer schreef:

    slavendrijverij. veelwijverij en macht van mannen ten opzichte van vrouwen is in en in slecht. als justitie hier ook aan meewerkt is het einde zoek. wat is de taak van justitie dan??

  4. dossie schreef:

    ik word er misselijk van wat ik hier allemaal lees. hoe vaak moet het gezegd worden en hoe lang wordt dit getolereerd. vaders en moeders bescherm je kinderen. een kind is een kind en geen sexobject. kinderen die dit meemaken zijn slachtoffer en geen dader. diegeen die dit doet is de dader en moet gestraft worden. kinderen horen kinderen te kunnen zijn en en te genieten van een mooie en beschermde jeugd waar ze met veel liefde op terug kunnen kijken met liefhebbende en verzorgende ouders en familie. elk mens die dit goed keurt is een beest en geen mens. stop dit onmenselijke leed nu eindelijk eens en keur het met zijn allen af. kom op voor de jeugd van onze kinderen.

  5. John schreef:

    Usha, deel je mening, dit is echt schandalig!!
    Het lijkt alsof niet alleen de verdachten een ziekelijke instelling hebben……
    Mijns inziens moeten de rechters en het OM wakker geschud worden, want hier via dit medium heb je hun nog niet bereikt. De pedofielen moeten ook nog een verplichte behandeling krijgen in een gesloten inrichting! De straffen moeten seieus omhoog en de zienswijze van rechters en OM moet duidelijk aangepakt worden!

  6. Dinesh schreef:

    Van de advocaten welke de daders ondersteunen, kun je niets anders verwachten. De rol van de rechter om objectief een oordeel te vellen, vind ik dus meer dan noodzakelijk. Wellicht hebben de rechters anders geleerd tijdens hun opleiding dat ze met met twee maten meten?
    Ook zou OM haar stem laten horen om rechters te duwen in de richting van onafhankelijk opstellen.
    Usha, ik lees deze dingen en na een week ben ik het wellicht vergeten, maar jij hebt met deze artikelen aangetoond dat de situatie vrijwel ernstig is en ik vraag me af hoe we verder moeten om meer aandacht te krijgen voor deze zaken met als uiteindelijke doel dat slachtoffers beschermd dienen te worden, ongeacht leeftijd, kleur, ras en geslacht.

  7. sher schreef:

    ik vind de wijze waarop er met zedenzaken omgegaan wordt erg zorgwekken Er moeten 100%zwadere straffen opgelegd worden.Ik vraag me af hoe een rechters zich gaan opstellen als het een dochter of vrouw van ze was of hebben geen van ze kinderen.Ze handelen vaak gevoelloos(is het omdat ze daarmee hun brood verdiennen)hoemeer daders ze vrijkrijgen hoemeer clienten ze krijgen dus meer duizenden opzak. Hebben kinderen/vrouwen geen recht op vrijheid,mogen ze niet lopen/aantrekken waar/wat ze willen.
    De daders maken vaak misbruik van hun macht/financiele positie Het zijn niet alleen jonge meisjes die misbruikt worden maar ook jongens dus probeer heel goed op uw kinderen te passen vertrouw niets en niemand.

  8. Gaymo schreef:

    Schandalig, wat er allemaal gebeurt. Wat mij opvalt is dat ik vanuit Sranan geen reaktie heb gehoord/gelezen over deze zaak. Waarom? Zelf heb ik op het punt gestaan om te reageren, maar heb het niet gedaan, daar ik eerst de reakties uit Suriname wilde afwachten. Usha, een prima stuk, maar hoe nu verder? Het gaat maar door en het lijkt alsof de plegers onaantastbaar zijn.. We hebben in Suriname een Ilse Henar stichting.Wat doen zij? Hebben we geen geloof meer in eigen kunnen? We zouden ons met elkaar moeten verbinden om zo een krachtige vuist te kunnen maken. Wij , vrouwen en mannen, die tegen dit soort optredens zijn, hebben elkaar nodig. Ook zullen we op zoek moeten gaan naar advocaten die zich op dit item (willen) specialiseren of gespecialiseerd zijn.. In hoeverre heeft het programma waakhond hier aandacht aan besteed? Mw. de voorzitter van DNA Jenny Simons,, mw. Ruth Wijdenbosch, meneer Asabina, hr. Misidjan, hr. Misikaba Heer Amerali, hr. Santhoki, heer Gajadhin, de fraktie voorzitters van de verschillende politieke partijen: Er is werk aan de winkel en laat uw stem horen. Plaats dit thema op de agenda. Overal in Sranan hoor je dat het onderwijs de nodige aandacht moet hebben, maar ook moet de jeugd beschermd worden tegen dit soort uitwassen. Bedankt Usha.

  9. Gerda schreef:

    Als het mijn dochter was, had de dader nieteens voor de rechter gestaan.Mijn moto is altijd geweest,die man die mijn dochter (heb er 3 ) aanraakt, heeft zijn vonnis geveld.

  10. Tieneke Sumter schreef:

    Usha, ik deel je mening dat de wijze waarop met zedenzaken wordt omgegaan inderdaad zorgwekkend is. Je mond valt open wanneer je soms de argumentatie leest om tot een bepaalde strafmaat te komen. Organisaties als Stichting voor het Kind doen al jaren met minimale subsidie hun werk en moeten iedere maand weer kijken hoe zij de eindjes aan elkaar knopen om de slachtoffers van seksueel geweld op te vangen. Het is iedere maand kijken hoe te overleven. Hierdoor kunnen zij jammer genoeg niet ook de tweede stap maken om de maatschappelijke discussie omtrekt seksueel kinder misbruik te voeden en voeren. De overheid moet en kan veel meer aan preventie doen en duidelijker zijn in de bescherming van kinderen en (jonge) vrouwen. In het Surinaams rapport met betrekking tot de rechten van kinderen van 2010 ( http://www.iin.oea.org/suriname_ing.pdf ) wordt aangegeven dat Suriname ondanks dat de statistieken aangeven dat het aantal zedenzaken groeit er geen nationaal plan bestaat om seksuele exploitatie van kinderen tegen te gaan. We hebben echt nog veel veel huiswerk te maken, pffff

  11. Roberto schreef:

    Deze manier van denken kom je in het hele justitieel apparaat tegen en ook in de gemeenschap, waardoor zaken heel moeilijk tot een goede veroordeling gebracht kunnen worden als het al tot een rechtzaak komt. De “Na den pikin sref’ e suku en” gedachte.

  12. E.J. Ligteringen schreef:

    In een zedenzaak heeft bij de rechter de verdachte een raadsman. Het slachtoffer wordt gehoord als getuige. Een getuige heeft doorgaans gesproken geen raadsman. Raadsmannen zijn er inderdaad om de verdachte vrij te pleiten en halen daarvoor alles uit de kast. Wanneer de getuige niet de taal machtig en emotioneel van de kaart is heeft de raadsman van de verdachte vrijspel. Ik denk dat het voor zedenzaken belangrijk is dat de getuige, die aangifte heeft gedaan als zijnde slachtoffer ook een raadsman toegewezen krijgt. De officier van Justitie heeft in wezen deze rol, maar naast de officier van Justitie zou het belangrijk zijn wanneer een raadsman een getuige/slachtoffer zou bijstaan.

  13. E.J. Ligteringen schreef:

    goed geschreven Usha, je legt een ontspoorde denkwijze helder en duidelijk bloot

  14. Claudett schreef:

    Zeer goed artikel over een onderwerp dat helaas maar al te actueel is.

  15. Aruna Jagesar schreef:

    Schokkend en afschuwelijk!!Kinderen moeten beschermd worden, dat is een van de taken van de ouders.Je vraagt je af of de rechters in Suriname uberhaupt wel objectief zijn naar de Wet toe of liever hun vriendjes beschermen.De macho-cultuur in Suriname viert hoogtij.Wat ik in het artikel niet tegen kom zijn de reacties vd partners van de daders.Waar zijn hun protesten? Hun vriend/partner blijkt pedofiel te zijn. Wordt dit maar gedoogd uit angst dat de relatie stukloopt? Zijn er in Suriname geen wettelijke regels voor verplichte therapie voor dit soort kindermisbruikers?Waarbij eerst vastgesteld moet worden door de rechter dat het hier om kindermisbruik gaat. En daar wrikt het juist.Misschien is het beter dat een vrouwelijke rechter zulke zaken behandeld, dan een bevooroordeelde mannelijke rechter. Er zou geen verschil in rechters moeten zijn, men moet gewoon de Wet hanteren en dat gebeurt hier gewoon niet.En sowieso zouden ouders van het slachtoffer een civiele zaak tegen de dader moeten aanspannen voor het aangedane leed. Tref de dader in zijn portemonnee, dat doet zeker pijn en schrikt wellicht toekomstige daders af. Geld compenseert de pijn niet helemaal, maar wel een beetje. En als je het geld niet wilt kun je het altijd aan een goed doel geven. Uit angst voor het “schandelijke” vd situatie moeten ouders dit niet laten liggen.
    In Suriname (en ook in Nederland) worden meisjes veel te voorzichtig opgevoed en afgeschermd, het is beter om ze goed voor te lichten, ook over het onderwerp kindermisbruik.

    • UNM schreef:

      Aruna, je legt je vinger precies goed op de juiste, zere plek: “Waarbij eerst vastgesteld moet worden door de rechter dat het hier om kindermisbruik gaat. En daar wrikt het juist.” Uit de stukken blijkt dat de daders die dertienjarige meisjes als hun partner beschouwden, en als de rechter en de advocaat het over liefdesrelaties hebben dan zie je dat zij dat eigenlijk ook zo zien, daarom is het voor hun geen harde zaak van seksueel misbruik van kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s